Dokładniej to rok i trzy dni.
Czy coś się zmieniło? TAK. Zmieniło się wszystko. Miejsce zamieszkania, plany na przyszłość, spojrzenie na świat, ciuchy w szafie.. Ciężko to nawet streścić na szybko i opowiadać o tym długo też sensu najmniejszego nie ma.
Coś się skończyło i coś nowego się zaczyna.
Ostatni okres czasu jest o tyle ciężki, że często wracam myślami do przeszłości. Nie, że sama z własnej woli.. chociaż trochę też. Jestem zbyt ekspresywną osobą, żeby moje życie nie było jakimś większym tematem na uczelni czy wśród znajomych. Często mam do siebie o to pretensje, bo zawsze jak powiem o sobie za dużo czuję, że przeginam. Ludzie nie zasługują na to, żeby tyle o mnie wiedzieć. Przez wiele lat udawało mi się ukrywać moje myśli, ale teraz nie ma z kim ich dzielić. Nie ma też za bardzo do kogo wracać. Nic mnie nie trzyma, nic mnie nie ogranicza, nie ma nic co mogłoby mnie przystopować.
Może jest mi to teraz potrzebne, może nie. Sama nie wiem. Zaczynam dopiero poznawać siebie, poznawać własne potrzeby.
Próbowałam czegoś nowego, próbowałam być hetero albo chociaż bi. Chyba nie umiem. Z drugiej strony nie rozumiem po co w ogóle poddawałam pod wątpliwość moją orientację. Słucham głupio ludzi... Mimo wszystko nie żałuję. Nie mogę żałować swojego życia - nie będę z niego wtedy zadowolona.
Wszystko co się do tej pory wydarzyło wiele mnie nauczyło. Oczywiście to nie oznacza, że nie będę popełniać tych samych błędów. Będę na pewno. Znam siebie, swoją naiwność i głupotę. Zaczęłabym się poświęcać a to bez sensu.
Klaudia doradziła mi dzisiaj, żeby opisywać te fajne dni. I te złe też. Żebym widziała, że żyję.
Więc oto jestem po roku i trzech dniach. WOW.
Dzisiejszy dzień był lepszy niż wcześniejsze tego tygodnia. Od rana wykład, później kliniki, ćwiczenia i spotkanie z Klaudią. Ciągłe bieganie naprawdę bardzo mnie odrywa od moich prawdziwych problemów - głównie tych tworzonych przez moją niską samoocenę.
Na klinikach tylko bieganie, trochę nauki, trochę się okazało, że jednak coś umiem i trochę się okazało, że potrafię pomóc.
Z Klaudią przez godzinę błądziłyśmy po uliczkach miasta - taki z niej świetny GPS. Przynajmniej zwiedziłam te rejony, których nie miałam szansy do tej pory poznać. Było śmiesznie, bywało poważnie. Obejrzałyśmy kilka modeli staników i majtek - muszę się w końcu przygotować, bo nie wiadomo kiedy może mnie dostąpić zaszczyt...
Ehhh..
Ostatnio często rozmawiam ze znajomymi o seksie.
lekcja na dziś: PRZESTAŃ ŚLEPO UFAĆ LUDZIOM I SIĘ PRZED NIMI UZEWNĘTRZNIAĆ.
I NAUCZ SIĘ NA ROZRÓD.