Poniedziałek
Znowu się zaczęło, a ja już naprawdę mam dosyć. Dzisiaj w nocy obudziłam się dwa razy, a teraz nie śpię od szóstej i czekam tylko jeszcze na moment, w którym przestanę jeść.
To jest cholernie niezdrowe i już rzygać mi się chce. Obiecała, że wróci ósmego dnia, ale już wtedy wiedziała, że to kłamstwo. To się chyba nazywa oszukaństwo. Nie chcę jej wybaczać i w ogóle to chyba wolałabym zapomnieć o tym wszystkim. Mam dość. Zasługuję na kogoś kto się będzie o mnie troszczył, będzie o mnie myślał i mnie kochał. Kto nie poświęci mnie dla innych, bo będzie pragnął być ze mną, tylko ze mną.
To chyba już jest ten moment, w którym trzeba się opowiedzieć co jest istotne dla nas. Przecież zaczęłyśmy życie w ciasnym, ale własnym mieszkanku, w innym mieście. Miało być bez tajemnic, łatwiej, spokojniej i bezpieczniej. Ale przez cały rok się ukrywała. Nawet nie siebie, po prostu ukrywała mnie.
Jeżeli ktoś kiedykolwiek powie Wam, że w Polsce homosie nie mają ciężko i w sumie to dopóki się nie obnoszą ze swoją orientacją to wszystko jest cacy, no to chyba nigdy nie poznali żadnej lesbijki ani geja. To, że ludzie nie rzucają w nas kamieniami ani nie biegną za nami z widłami, to wcale nie oznacza, że jest łatwo.
Ona ma duży problem ze swoją rodziną. Z moich prywatnych doświadczeń z tamtym światem pełno w nim despotyzmu i homofobii. Ciężko się temu przeciwstawić, ja nie mówię, że nie. Nigdy nie będzie tak, że wszyscy nas zaakceptują. Zawsze będą jakieś problemy, ale.. Ja się opowiedziałam. Też nie mam łatwo i moja rodzina być może też nie toleruje związków osób tej samej płci. Tylko, że co mnie to właściwie obchodzi? Jestem normalną dziewczyną i mam prawo żyć sobie jak chcę. Nikt się ode mnie nie odwrócił. Ani äbi ani wujkowie ani ciocie. T i M może nie pałają do tego wszystkiego optymizmem, ale z tym żyją.
Tak, ona boi się, że straci znajomych i wszystkich bliskich, ale żyjemy razem i razem chcemy być. W pewnym momencie przecież ludzie zaczynają łączyć się w pary i są sami dla siebie. Tworzą dom, rodzinę.. Myślałam, że już mamy dom, a może nawet zalążek rodziny, gdy pojawił się w naszym mieszkaniu maluszek.
Chciałam bardzo jej pomóc, ale może T ma rację. Ona się nie zmieni, na pewno nie dla mnie. Teraz pragnę tylko zwinąć żagle i podryfować w inne rejony. Nie widzę dla nas przyszłości. Poświęciła wszystkie moje uczucia dla kasy. Całe wakacje myślała tylko o swoim zmęczeniu, o swojej pracy i o potworze, a mnie zostawiła samą sobie. Złamała obietnice i nic ją to nie obeszło. Naraziła na szwank moje relacje z M i T. Zamiast chcieć wrócić do mnie woli zostać tam z nią i imprezować. Gdy nie pracuje i ma chwilę to poświęca ją rodzinie albo idzie spać. Kompletnie ją nie obchodzę, a ja chcę się czuć kochana, chcę być dla kogoś ważna, ale przede wszystkim strasznie chcę być już szczęśliwa. Na pewno gdzieś tam jest ktoś kto będzie mi chciał nieba przybliżyć i nie będzie się mnie wstydził.
Tylko czy ja będę umiała pokochać tak jak pokochałam ją? Na pewno nie.. Nigdy już nikogo jak ją.
No ale co teraz? Mam tkwić w tej beznadziei?
Boję się, że zamienię się w sopel lodu. Nie chcę jej ranić i zapomnieć jak to jest ją kochać, dawać jej szczęście, myśleć o niej, czekać na jej wiadomości.. Już teraz przestałam ślęczeć nad ekranem telefonu, żeby odebrać jakiś znak od niej. Przez chwilę nawet pomyślałam, żeby ten potwór ją sobie wziął. Dzisiaj znowu siedziała do późnych godzin nocnych, a ja już nie potrafię sobie tłumaczyć, że to z powodu pracy. Zresztą jest mi to już obojętne.
Powiedziałam, że jej nie wybaczę. Teraz naprawdę nie widzę takiej możliwości. Nie widzę nas razem. Nie chcę, żeby wracała, bo nie jestem w stanie udawać, że jestem przepełniona miłością. Kocham ją i zawsze będę, chciałam to ratować i nie chcę żyć bez niej. Z tych wszystkich powodów, które opisałam wcześniej..
Może lepiej, że sobie kogoś znalazła. Niech sobie teraz tam szuka pocieszenia.. u mnie już nie znajdzie tego czego pragnie.
Lo
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz