20160120

Vingt-huit

Środa

Miałam płakać, ale tak jakoś wyszło, że nie mam na to chęci. Łzy już nie przynoszą mi pomocy. Jestem tylko bardziej wykończona po tych moich płaczach, a prawda jest taka, że teraz w ogóle tego nie potrzebuję.
Zdałam dzisiaj ćwiczenia z biochemii i to dało mi drogę prostą do egzaminu, który mam nadzieję zdam. JUPI. Cieszę się, ale tak jakoś uśmiech nie potrafi się uwidocznić na mojej twarzy.
Przytłacza mnie już życie i to wszystko co się tutaj dzieje.
Coraz częściej widzę jak bardzo się różnimy z nią. Coraz częściej poddaję pod wątpliwość wszystko co robię ze swoim życiem. Sama się proszę o nieszczęście. Staram się, walczę, próbuję przełamywać rutynę. Nic nie działa, nic nie pomaga.
Potrzebuję kogoś kto będzie chciał być dla mnie i ze mną. Kto nie da mnie gnoić i się na mnie nie wypnie. Kto mnie nie skrzywdzi. Kiedyś to miałam, a teraz? Sama nie wiem. Nie widzę tego. Nie chodzi o to, że nie chcę tego widzieć. Tego po prostu nie ma.
Cieszę się z odrobiny spokoju i samotności, ale to taka słaba radość. W zasadzie bez znaczenia. Jestem koszmarnie zmęczona i bez wyrazu. Nic już nie mam z tego życia. Myślałam, że studia mi pomogą, a prawda jest taka, że teraz doprowadzają mnie tylko do szaleństwa. Cholernie boję się, że nie zdam na następny semestr i będę miała rok w dupę. Poza tym nie chcę zawieść moich parents. Oni by tego nie znieśli, a ja nie zniosłabym ich gadania.
Chciałabym się do kogoś przytulić i poczuć w końcu ulgę. Albo chociaż z kimś porozmawiać. Zamiast tego mam pełno garów w zlewie, syf w pokoju i mętlik w głowie. Puste mieszkanie. Spuchnięty palec.
Mętlik w głowie od ciągłych niepowodzeń.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz