Jestem o krok przed sesją. Wszystko idzie niby gładko według planu. Wszystko jest niby idealnie. W zasadzie nawet powinno być całkiem dobrze.
Tylko, że JA JESTEM STRASZNIE NIESZCZĘŚLIWA.
Nie wiem kiedy to się stało. Kiedy tak strasznie spłyciałam. Jest mi przykro, zwyczajnie, smutno. Nie mogę się z tego wyrwać. Zwłaszcza z myśli, że znowu czeka mnie powtórka z rozrywki.
Zachowuję się odpowiedzialnie, staram się być sumienna i ogarnięta. Nie dlatego, że rozpoczął się nowy rok i wypełniam swoje postanowienia. Chcę zdać sesję choć raz bez problemu i cieszyć się dalej studiami. Czekam na nowe przedmioty z utęsknieniem, poza tym przydałoby mi się zobaczyć jakieś nowe twarze, poznać kogoś.
Ostatnio znowu zagościł u mnie przestój z pisaniem. Czasami coś skrobnę, ale to nic takiego. Takie moje urojenia. Za to uwielbiam czytać i oglądać filmy, zatracać się w innym świecie. Nie chodzi o to, że jakoś szczególnie uciekam przed rzeczywistością. Nie bardziej niż zwykle.
Może to egzaminy tak mnie dołują. Może to wizja oblanej sesji i kiblowania przez rok.
Straciłam dobry kontakt ze znajomymi, ona ciągle krzyczy, z rodziną nie rozmawiam. Jakbym sama tutaj została. Sama ze sobą. I wszystko by było ok, gdyby nie to, że nagle zaczęłam potrzebować czegoś więcej.
Myślę ciągle o tym jak sobie zagospodarować czas w wakacje. Poprzednie nie potrafią dać mi spokoju. Chce mi się płakać na to wspomnienie. Doszłam już do tak wielkich skrajności, że sama duszę się swoimi przemyśleniami. De temps en temps je voudrais connaitre qq'n nouveau pour ne pas etre blessee.
To już paranoja.
Lo
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz