Jestem naprawdę cholernie zmęczona. Całym swoim życiem. Jest nieznośne i naprawdę go nie cierpię. Rzygać mi się chce wszystkim dokoła.
Życie uczuciowe - chujnia. Uczelnia - chujnia. Relacje rodzinne - chujnia. Samorealizacja - chujnia. Wszędzie ciągła, nieprzerwana chujnia. Nie chcę już niczego od nikogo i nie chcę nic. Wolałabym chyba żyć w ciągłym nieszczęściu, przynajmniej nie miałabym do czego porównywać gorszych chwil.
Chyba moja relacja z nią spektakularnie się zakończyła. Jesteśmy sobą już tak zmęczone. Nie wiem czy jest sens dalej to ciągnąć. Ja po prostu jestem nieszczęśliwa. Ale nie tak przejściowo, jestem permanentnie nieszczęśliwa i zmęczona tym co jest między nami. Jestem zmęczona słuchaniem o tym jak to się mamy bzykać, nawet tego nie chcę. Nie w momencie, gdy zamiast uczuć i wsparcia dostaję ciągłe propozycje łóżkowe. Nie chce jej się zadzwonić przed egzaminem, ale jakbyśmy się miały pieprzyć o 6ej rano to by pierwsza wstała...
Wątpię, żeby coś z tego było. Rozejdziemy się w ciszy, spokoju i pełne niczym niezmąconej obojętności. Problem w tym, że o ten związek nie ma kto się już starać. Wcześniej robiłam to ja, a teraz kto to zrobi?
Najśmieszniejsze, że albo to jeszcze do mnie nie dotarło albo mam nadzieję, że to przejdzie bokiem, bo w ogóle nie potrafię nawet nad tym zapłakać. Chyba, że.. chyba, że po prostu mam już znieczulicę i olewam temat?
To by było straszne. Nigdy nie chciałabym przestać cokolwiek czuć do niej. Taki prawy sierpowy od życia. Los by mi się zaśmiał prosto w twarz.
Czy ja tak wiele wymagam? Chcę być tylko szczęśliwa. Ale tak naprawdę szczęśliwa. Chcę, żeby ktoś mnie akceptował taką jaka jestem. Żebym nie musiała się obawiać, że jakaś inna laska będzie lepsza. Po prostu.. chyba po prostu chcę być kochana. CZY TO KU*WA TAKIE DZIWNE?!
Lo
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz