20160727

Trente-sept

Środa

Musiały minąć dwa lata. Dwa pieprzone lata, żebym sobie uzmysłowiła w czym jest problem. Co boli teraz najbardziej? Może to, że się cholernie starałam, że traktowałam wszystko na serio, że chciałam, ale pewnie chciałam za bardzo.
Wiem, że to nie jest już do uratowania. Nie da się nikogo zmusić do miłości, a ona mnie po prostu nie kocha. Nie mogę być z kimś kto mnie nie kocha, bo dostaję paranoi tak jak przez ostatnie kilka lat. Nie wiem czemu się tak mocno w to wciągnęłam.. Nie wiem czemu przestało jej zależeć. Dosłownie tydzień temu zarzekała się, że świata poza mną nie widzi i co? Nagle jednak widzi?
Pewnie po prostu jest silniejsza niż ja. Ja jestem słaba. Jestem żałosna w tym swoim smutku i bólu.
Ja po prostu nie jestem odpowiednia. Nie dla niej. Ona nie potrafi mnie docenić. Byłam dla niej nikim podczas gdy ona była dla mnie do końca..
Tylko skoro jest jej i tak wszystko jedno to po co rupture ze złością i żalem?
Może powinna sobie kogoś znaleźć. Jasne, byłoby mi przykro, gdyby zrobiła to tak szybko, ale z drugiej strony im większy cios tym szybciej się otrząsnę? Wątpię.

Lo

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz