20160815

Quarante-deux

Poniedziałek

W zasadzie jest tak jakby jej nie było. Czuję się tak jakby nie istniało nic oprócz tej pustki, którą czuję teraz. Jakby ktoś zawiesił mnie na lince i po prostu wyprał mi mózg. Nie ma szczęścia, nienawiści, zazdrości, żalu, miłości. To wszystko gdzieś zniknęło, ulotniło się w mgnieniu oka. Nie mogę niczego wymagać, niczego chcieć. Przez to, że nie mogę już nawet nie chcę. 
Jak to się kurwa stało?
Nie wiem. Może to tylko zmęczenie. 
Wiadomo, teraz jest mi dużo łatwiej. Obojętność jest cudowna. Kojąca.
Rok temu tak nie było. Rok temu miotałam się po całym domu, płakałam, teatru w tym było co nie miara. Tyle paniki, uczuć, emocji, tyle miłości.
A teraz już nie ma i w zasadzie nie chcę, żeby było. Czuję się.. nie, czułam się cholernie źle. Czułam się tak jakby ktoś odstawił mnie na półkę z niepotrzebnymi rzeczami, bo kupił sobie nową fajniejszą zabawkę. 
Znudziłam się. Tylko problem jest taki, że ona się nie bardzo znudziła.
Szokuje w sumie najbardziej to, że całymi dniami mam to gdzieś. Tylko wieczorem czasami boli. Ale generalnie.. MAM TO KURWA W PIŹDZIE.
I chyba mi tak dobrze.

Lo

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz