20160907

Quarante-quatre

Środa

Postanowiłam, przynajmniej na razie, pisać wszystkie smęty tutaj. 
Nie wiem czy będę w stanie normalnie rozpocząć dzień, jeżeli nie wygadam się wcześniej. 
Tak bardzo chciałabym Cię już znienawidzić.. To jest trudniejsze niż się wydaje. Zastanawiam się jak silne uczucie musiało mnie z Tobą łączyć skoro jest tak ciężko. Niedługo miną dwa miesiące, a mi w ogóle nie w głowie zapominanie o Tobie.. Nie w głowie mi ani trochę układanie sobie życia. Może chodzi o to, że dalej będzieszmy razem mieszkać? Nie.. to chyba nie to.
Nie rozumiem jak można dalej, po tylu szmatach, po takim bólu, dalej coś czuć. Ja już nawet nie chcę nic czuć. Chciałabym zacząć swoje życie od nowa. Wsłuchać się w siebie i pomóc sobie. Zacząć robić to co naprawdę lubię. Ale ja już nie wiem o sobie nic. O Tobie też już nie wiem nic. Nie rozumiem co się dzieje i dlaczego to się dzieje i kompletnie nie wiem w którą stronę iść, co ze sobą zrobić. Wszystko dzieje się jakby poza mną. Wszystko płynie beze mnie, nie mam żadnego wpływu na to jak toczy się moje życie. A to przecież jest MOJE życie.
Chciałabym wiedzieć co mam teraz zrobić. Ale tego nie powie mi nikt. Owszem, mogłabym mieć kilka całkiem zabawnych i niepodobnych do mnie rzeczy. Mogłabym w ogóle wszystko zmienić. Ale nie chcę. Tkwię w tym swoim małym gównie i to się nie zmieni. 
Nie mam Ci dzisiaj nic bezpośrednio do powiedzenia.
Tęsknię i jestem bardzo nieszczęśliwa. Nie jakoś bardziej niż ostatnio. Ale nie podoba mi się to jak jest. I nie cieszę się, że Cię zobaczę. Chcę Cię zobaczyć, ale nie cieszę się w ogóle. Nie wiem jak mogłabym spojrzeć na Ciebie po tym wszystkim, nie wiem czy byłabym w stanie patrzeć bez odrazy. Tak jak nie wiem co miałabym Ci powiedzieć. A jakoś odrzuca mnie myśl, że po tylu latach bycia razem, że po tym co do Ciebie czułam i czuję, będę w stanie powiedzieć Ci tylko "cześć" i "na razie".
To obrzydliwe.

Lo

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz