Środa, prawie popołudniu
Wpieprzam makaron ze szpinakiem.
Stan psychiczny: w normie.
Wczorajsze huśtawki nastrojów nieco odpuściły. Spotkało mnie parę niespodzianek i to jeszcze od niej. Pomyślałam, że faktycznie jestem w stanie wytrwać do tego trzeciego września choć będzie to bardzo trudne i raczej mało przyjemne.
Zaczęłam wychodzić z domu i to mi bardzo dobrze zrobiło. Siedzenie całymi dniami w czterech ścianach i brak kontaktu z innymi ludźmi nie wpływał dobrze na moje samopoczucie. Na pewno poprawiło mi się też, gdy usunęłam ten pieprzony portal społecznościowy. To jest po prostu wylęgarnia nienawiści i konfliktów. Najchętniej pozbyłabym się tego na zawsze, ale niestety studia i niektóre znajomości wiążą mi ręce.
Muzyka znowu zaczęła mieć działanie terapeutyczne. Może dlatego, że pojawiły się w mojej głowie nowe dźwięki i teraz nazywam te wszystkie utwory piosenkami niezależnej kobiety. Tragedia, prawda?
Czytanie na nowo stało się przyjemnością. Przede mną jeszcze 649 stron. Książka mega ładnie pachnie. Wiem, że to brzmi raczej dziwnie, ale naprawdę uwielbiam ten zapach. Nie wszystkie książki tak na mnie działają, to jednak zależy od druku. Przy wyborze powieści, którą mam czytać, duże znaczenie ma dla mnie też woń jaką roztacza wokół siebie książka.
Czekam jeszcze tylko na moment, w którym znowu zacznę pisać. Bardzo chcę do tego wrócić.
Lo
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz