20150827

Treize

Czwartek, tak?
 
Tak, tak, definitywnie jest czwartek. Przede mną jeszcze długie siedem dni oczekiwania, ale nie wydają się, aż tak nieznośne w porównaniu z tym jak było wcześniej. Ma na to na pewno wpływ fakt, że ona wreszcie jest. Może nie tyle, że jest, bo gdzieś tam mimo wszystko zawsze była. Mimo, że daleko.. teraz  w końcu chce być, a to jest naprawdę ogromna różnica. Nie wiem jak to się stało, nie wiem czemu, ale po prostu coś się w niej odblokowało.
Teraz trochę się boję, że skoro jest lepiej, przestałam płakać, normalnie sypiam i prawie normalnie jadam, to coś się posypie, ale ćśś.. na razie o tym nie myślmy.
Udaje mi się skupić na innych rzeczach niż próba samobójstwa, podejrzenie o zdradę i tonięcie w morzu smutku i zgryzoty.
Chociaż oczywiście pojawiły się nowe problemy.
Ale teraz widzę szansę, a człowiek, który ma nadzieję z pewnością jest o kilka poziomów wyżej od tego, który jej nie ma.
 
Lo

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz