20150823

Neuf

Nadal niedziela
 
No i proszę. Wszystkie najgorsze obawy się sprawdzają.
L e p i e j  b y ć  n i e  m o ż e.
Zaraz się z nią spotka i będzie wszystko jak wcześniej. Nasza umowa przestała obowiązywać i miałam się zmywać kiedy to się stanie. Chyba po prostu muszę jej dać do zrozumienia, że mnie dla niej nie ma i już nie będzie. Wyjazd na pewno się przedłuży i magiczna siódemka stanie się wspaniałą jedenastką!
Och jak bosko. Och jak cudownie. Och, och, och.
Chce mi się rzygać, bo przewidziałam to, ale zamiast się jakoś zabezpieczyć to głupia dalej próbowałam sobie wmawiać, że jednak jej na mnie zależy i coś do mnie czuje. Coś ważnego.. Nieistotne.
Pytanie teraz co ja mam właściwie zrobić i jak to zrobić? Podjęłam działania ochronne już dwa dni temu. Nie pytajcie. No dobra, powiem Wam. Po prostu zniknęłam z życia społecznego i wychodzi mi to na dobre oprócz tych momentów, w których zastanawiam się co bym zastała na tym zasranym portalu, gdybym jednak aktywowała konto.
Ale nie, nie, to nie ma sensu. Nie będę się teraz denerwować i nie będę już więcej cierpieć.
Mój ból i tęsknota ciągnie się od s z e ś ć d z i e s i ę c i u   s z e ś c i u  dni. Ciągle tylko się mazgaję, marnuję czas i pierdzielę wszystko co jeszcze mam, właśnie dla niej!
Jeżeli to co mnie teraz spotyka ma być nagrodą za wierność, wytrwałość, lojalność i oddanie to dziękuję bardzo, w takim razie od dzisiaj unikam takich "wartości".
Zamierzam w przyszłym tygodniu jechać do äbi, choć to zbyt pieszczotliwie określenie na takiego potwora jakim ona jest. Smutne. W każdym razie muszę się z nią umówić i nie wiem jak to będzie, bo mam dość emocjonalnych sinusoid, które w ogóle nie chcą opuścić mojego życia mimo, że z matmy nigdy dobra nie byłam..
W zasadzie to poważnie zastanawiam się nad strzeleniem sobie między oczy, ale nie mam broni, nie mam pieniędzy na broń, a nawet gdybym miała pieniądze, za które kupiłabym broń, to nie miałabym odwagi do siebie strzelić.
Wow, po prostu bezbłędna ze mnie samobójczyni. Zatrzymałam się na poziomie -1, bo tak żenująco skuteczne były moje wcześniejsze próby.
Czy ktoś może puknąć mnie kijem bejsbolowym w łeb tak, żeby mi się w końcu wszystko poukładało? Przynajmniej w głowie?
Życie już dawno nie było tak żenujące. Mnóstwo osób wiedzie badziewny żywot, a mimo to nie widzi w tym nic złego. Myślę, że nawet nie zauważają, że tak jest. Czemu akurat ja urodziłam się właśnie takim człowiekiem, który to widzi? Czemu akurat ja mam do jasnej cholery zdolność do trzeźwego myślenia, analiz, rachunku sumienia i innych bzdur.. To niesprawiedliwe. Kiedy masz uczucia i rozum i to wszystko się kumuluje, że zastanawiasz się nad tym co czujesz, kim możesz być, co możesz z siebie dać, jakie są twoje wady i jak je naprawiać, to koszmar. KOSZMAR. Mogłabym chociaż być inteligentna, ale bez serca. Mieć w dupie co źle robię i czy kogoś ranię. Albo mieć serce pełne miłości i ulokować to w jednej osobie, ale przynajmniej nie myśleć, nie potrafić się domyśleć najprostszych rzeczy.. Czy to tak kurwa dużo?
Jestem świadoma wszystkiego co czuję. Potrafię dwa miesiące wszystko analizować i tkwić w miejscu. Znalazłam się w pułapce swoich myśli i uczuć i to jest po prostu prawdziwa tragedia mojej dotychczasowej egzystencji. TRAGEDIA. Czuję się jakby mnie wciągnęła czarna dziura i pochłonęła w całości.
Szkoda, że nie zabrała też mojego ciała, żebym nie musiała dalej być widoczna dla wszystkich dokoła..
Nie da się tak po prostu zniknąć.
 
Lo

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz