Przeklęta niedziela
Dupiaty dzień. Już mi się nie podoba.
Obudziłam się wcześniej niż wczoraj i to już podniosło mi ciśnienie. Jeżeli znowu zaczną się jazdy ze snem przez ten jej przeklęty wyjazd to chyba tym wszystkim jebnę. Mam już tego wszystkiego dosyć. Z niczego się nie potrafię cieszyć, a trwa to już drugi miesiąc i zaczynam pomału się męczyć.
Wiem, że ona też, więc w sumie może już by zakończyła tą naszą męczarnię. Ma nową koleżankę nad morzem, więc niech się z nią zabawi jeszcze te półtorej tygodnia, a potem niech robi co chce.
Jestem naprawdę zmęczona tym uczuciem, które we mnie siedzi. Ona w ogóle nie tęskni i wątpię, żeby miała kiedykolwiek za mną tęsknić. Tak to jest, że złe rzeczy po pewnym czasie wychodzą. Zraniłyśmy się bardzo w ciągu tego 2,5 roku, a co dopiero jakby jeszcze doliczyć do tego poprzednie dwa lata. Jest jakoś smutno, pusto, bez ładu i składu. W końcu wyjdziemy na prostą, ale nie wiem już czy zrobimy to razem.
Dzisiaj jest dzień tego posranego wyjazdu, ale schody zaczną się dopiero jutro, a tak naprawdę to wiem, że zaczną się pod koniec tego tygodnia. Wątpię, żeby przystała na umówione siedem dni chociaż sezon faktycznie się już kończył. Obiecała, że jak wróci to będzie wspaniale, że mnie gdzieś zabierze, że mi coś kupi - ale to nie jest to czego ja chcę. Ja bym bardzo pragnęła mieć już spokój, spotkać się z nią i podjąć jakąś decyzję. To chwilę zajmie zanim znowu się między nami ułoży, a jeżeli ona nic nie zrobi to ja też nie zamierzam.
Słońce wali oknami i drzwiami, żeby się do mnie dostać choć nie wiem po co się tak wysila skoro za oknem 14 stopni, a ja marznę cholernie. Nienawidzę słowa stopy, więc pozwólcie, że będę używać zamiennika, a więc moje pieds są tak w chuj zimne, że zastanawiam się czy nie ubrać drugiej pary skarpet! A jest przecież 23 sierpnia.
Dupiato jest. Jeb, bez odbioru.
Lo
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz