20150829

Quatorze

Sobota
 
Teoretycznie dzisiejszy dzień powinien być dla mnie zbawienny. Teoretycznie powinno się poprawiać. Teoretycznie zostało mi jeszcze sześć dni. W liczbach to wszystko przedstawia się mniej więcej następująco (drobny wtręt statystyczny):
6 dni
144 godziny
8640 minut
518400 sekund
518400000 milisekund
Niby tylko sześć dni, a kryją się za nimi takie liczby. Kolosalne bym powiedziała. Zwłaszcza, że odczuwam na sobie każdą z upływających chwil i nieważne czy liczymy je w nanosekundach czy w godzinach. Sekundy szybciej mijają, ale jest ich więcej. Dni jest mniej, ale nim się skończą musi przebrzmieć mnóstwo godzin - dokładnie około 16 tych, w których aktywnie uczestniczę i przeciętnie 8 tych, w trakcie których śpię.
Matematyka to suka. Tak samo czas.
Dzisiaj miało być lepiej. W sumie od kilku dni jest dużo stabilniej, łatwiej i przyjemniej, ale to nie zmienia faktu, że jej nie ma. Co z tego, że pisze, że czasem wcześniej wróci z pracy czy pokusi się o jakieś zdjęcie. To nic nie wnosi. Nie jestem szczęśliwa. To jest mój główny problem. Wszystko idzie ostatnio szybciej, ale to tylko ułuda, bo cierpienie i myśli są te same.
Coraz więcej osób wchodzi mi na głowę i dochodzi do sytuacji, których ja po prostu nie chcę znosić, a co dopiero w nich uczestniczyć.
Miał być NIESAMOWICIE UPALNY weekend. Jest jeszcze zimniej niż w moich relacjach z nią. Mogłam przez kilka dni udawać, że jest cudnie, ale teraz już nie umiem. Skoro jej jest tam dobrze to w porządku, ale ja się nie będę uśmiechać.
Łatwo jest jej mnie ograniczać, wymuszać, obrażać się i być zazdrosną, nakazywać i zakazywać, ale ja nie mam prawa głosu. Pewnie nigdy go nawet nie miałam. Chcę jej bardzo pomóc, ale sama potrzebuję pomocy i wsparcia. Jeżeli ja jestem w stanie coś zrobić dla niej to chyba ona też potrafiłaby, gdyby tylko chciała, prawda?
Przynajmniej sen mi się wydłużył, ale to, że apetyt dopisuje wcale mnie nie cieszy. Miałam smukłe ciało, byłam lżejsza i widziałam, że jej się to bardzo podobało. Cokolwiek by nie gadała.. Włosy mi odrosły, są już prawie na długość ramion i zaczynam przypominać siebie z dawnych lat. Tego chciała. Jestem taka jaką mnie chciała. Tylko czy to jest też to czego ja chcę? W sumie lepiej spytać czy ja się tak dobrze czuję?
Nie wiem i pewnie jeszcze długo nie będę tego wiedziała. Po prostu zgubiłam drogę i nie jestem pewna do czego dążę ani do czego dążyć powinnam.
Zaraz po äbi zaczął mnie nagabywać oom. Mam wrażenie jakbym otworzyła puszkę Pandory. Wszystkie nieszczęścia próbują zwalić mi się na głowę, a ja serio, serio nie mam na to ani siły ani ochoty. Nie dałabym rady się teraz tym zająć, bo nie mogę przestać o niej myśleć.
Totalnie posrana sprawa.
Coraz więcej rzeczy mnie irytuje, wzbudza moją czujność i im dłużej tutaj jestem tym mniej rzeczy rozumiem. Co się  z nami stało? Gdzie ją zgubiłam?
Nawet nie wiem czy jak wróci to będę chciała, żeby była. Buntuję się przed czymś co i tak niewiele by zmieniło. Nie we mnie. Już za długo jej nie ma. Tak naprawdę to nie pamiętam czy kiedykolwiek była.
Nie ma jej, nie ma nas. Jestem tylko ja. A nie.. mnie też nie ma.
 
Lo

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz