Miałam pisać i co? No i nie piszę.
Wiedziałam, że prędzej czy później to się właśnie tak skończy, bo ja po prostu jestem totalnie niepoukładana i zawsze jak sobie coś postanowię to to postanowienie łamię. W dodatku jestem leniwa na maksa i zapomniałam o wszystkim i zawiodłam we wszystkim..
Oczywiście nie ją, bo przecież ona zawsze jest na pierwszym miejscu i byłabym samobójczynią, gdybym zrobiła coś wbrew niej albo zapominając o niej.
Przyjeżdża za trzy dni. Wiem już nawet o której. Mogę dostosować plan dnia, przygotować się i w ogóle zaszaleć.
Myślałam, że będę się mega cieszyć, a wychodzi na to, że chyba jest mi już wszystko obojętne.
Nie chodzi o to, że jej nie kocham czy że coś się między nami zmieniło. Chociaż.. to ostatnie chyba się zgadza. Chyba naprawdę coś się zmieniło, a ona coś straciła. Najpewniej mnie, ale cicho sza.
Głównym problemem jest ta dziewczyna. Ciężko przymknąć oko na coś takiego. Nie dlatego, że jestem głupią pindą i cieszę się, że to nie ja jestem ta zła tylko ktoś inny i że będę mu wypominać wszystko. Nie, w ogóle nie w tym rzecz. Chodzi o zaufanie i poczucie bezpieczeństwa. A raczej o to, że ja nie wiem co ona do mnie w zasadzie czuje. No bo jeżeli ktoś zawrócił jej już drugi raz w głowie na tyle mocno, że było jej wszystko jedno czy leżę i płaczę w naszym marnym mieszkaniu czy może leżę i odpoczywam po seksie z obcą lalą, no to chyba coś jest nie tak. A fakt, że sytuacja się powtórzyła i to mniej więcej w tym samym okresie co rok temu daje mi mocno do myślenia.
Oczywiście omówienie z nią tej sytuacji będzie maksymalnie ciężkie do zrobienia, ale nie wiem czy sobie to odpuszczę. To jest tak, że to gówno to znaczy.. no wiecie, to siedzi we mnie i gnije od środka. A nie ma nic gorszego niż zgnity człowiek.
Zastanowiłam się nad tym jak ona właściwie może mi to robić. I doszłam do jednego wniosku. Własnego szczęścia nie buduje się na nieszczęściu innych. Poza tym jeżeli człowiek jest już znieczulony na łzy osoby, którą rzekomo kochał to jak to świadczy o jego zdolności do empatii? Jak taka osoba może jeszcze prawdziwie kochać, jeżeli bezpardonowo i bez większego powodu krzywdzi drugiego człowieka, który podobno był dla niej ważny?
Just saying, ale prawda jest raczej smutna. Przynajmniej dla mnie. Do niej to pewnie dotrze za pół wieku, bo żaden z nas nie jest w stanie przyznać się do błędu.
Czujemy, że cechy charakteru, które czynią nas dobrymi ludźmi sprawią, że będziemy pomijani i postrzegani jak słabeusze. Sama tak niekiedy czuję. Lepiej zamknąć się w skorupie braku czułości nieuprzejmych spojrzeń niż wyciągnąć dłoń i podać na tacy własne serce. Ale kogoś trzeba do siebie dopuścić.
Był kiedyś taki ładny cytat, którego już nie mam, ale był ładny. Może kiedyś na niego znowu natrafię. Kto wie.
A tymczasem strzałeczka!
Lo
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz