20150821

Quatre

Piątek
 
Zostałam sama. Dosłownie.
Moi bliscy pojechali na wakacje, a ona śpi mimo, że przecież jest już po dziewiątej. Są wakacje, jasne, ona już nie pracuje i powinna się wysypiać, ale przyłapałam ją znowu na czymś i nie wiem co o tym myśleć.
Czy podejrzewam, że jest ktoś inny? Tak, myślę, że dalej tamten potwór się wpierdziela. Zwłaszcza jeżeli dowiedział się, że ona wraca tam pracować. Obiecała, że jedzie na siedem dni, że mnie kocha i że nic nie zajdzie, że nie będą ze sobą pracować, ale czy to na pewno ma mnie uspokoić?
Pomyślałam sobie, że w sumie jestem dużo warta i gdyby faktycznie zamieniła mnie sobie na jakąś inną to przecież nie powinnam płakać tylko uciekać, bo to znaczy, że nie zna mojej wartości. Nie jestem byle kim i nie zasługuję na to by mnie zastępować byle lalą, która zamruga zalotnie i pokręci trochę tyłkiem.
Zaufania nie da się od tak wyczarować, ale można je przecież odbudować. Tylko ciężko je odbudowywać, gdy życie, a co najgorsze moja druga połówka, rzucają mi kłody pod nogi. Nie widzę dla nas łatwej przyszłości, ale czy to oznacza, że mam odpuścić? Nie, nie chcę tego. Sama nie wiem czego chcę. Nie dlatego, że jej nie kocham albo że się sugeruję czyimś zdaniem. Po prostu wydaje mi się, że nie jestem w stanie znieść więcej bólu. Nie potrafię znieść cierpienia, bólu serca i tych wstrętnych myśli nawiedzających mnie w dzień i w nocy.
Znowu przespałam całą noc. Szczerze mówiąc wczoraj miałam ochotę zakończyć naszą znajomość i cierpieć przynajmniej z jakiegoś sensownego powodu. Łzy wylane przez zerwanie mają większy sens niż te marnowane na jakąś głupią sukę, która bawi się tylko uczuciami dwóch zakochanych w sobie osób i po wakacjach nie będzie już nawet pamiętać naszych imion. Jestem marionetką w rękach jakiejś idiotki i boli mnie to, że w ogóle się tym przejmuję.
Śniło mi się dzisiaj, że straciłam pamięć. Po prostu jakiś wypadek, uderzam się w głowę i budzę się w szpitalu. Nie kojarzę żadnych przedmiotów, twarzy, nie pamiętam o zobowiązaniach i nic do nikogo nie czuję. Przyjeżdżają moi rodzice. Są zmartwieni, wyrozumiali i chcą mi pomóc za wszelką cenę. Dzwonią po nią, ona przyjeżdża, ale jej osoba nie kojarzy mi się z niczym złym ani dobrym. Ma łzy w oczach, a ja nie jestem w stanie skupić na niej wzroku, bo nie wiem kim jest ani co to wszystko znaczy. Przytłaczają mnie ludzie stojący wokół mnie. Słucham świergolenia dziewczynki, która jest moją siostrą i patrzę w brązowe oczy chłopczyka, którego inni nazywają moim bratem. W końcu moja rodzina wychodzi i podchodzi ona. Mówi, że mnie kocha, że jest jej przykro i że mnie potrzebuje. Pyta czy ją pamiętam. Oczywiście odpowiadam, że nie. A potem się budzę.
Może gdybym teraz straciła pamięć wcale nie byłabym lesbijką. Może poznałabym kogoś innego. Może nie poczułabym nic do niej. Może ona nie chciałaby wrócić do mnie i odbudowywać tego. Powiedziałaby moim rodzicom, że nie wróci do mnie, że lepiej, że tak się stało, bo ona chce budować życie z dala ode mnie, że dobrze się złożyło. Z drugiej strony byłaby szansa, że udałoby nam się to odbudować. Zapomniałaby co zrobiłam jej złego, wybaczyłaby mi i ułożyłoby się.
Bardzo chciałabym się obudzić i spędzić jeden dzień bez głupich domysłów, bez problemów i spekulacji.
Wiem czego chcieliby ode mnie rodzice. Martwią się o mnie i kierują się moim dobrem, próbują pomóc mi na swój sposób, ale nie podejmą żadnej decyzji za mnie.
Nie wiem czy jestem w stanie przejść obojętnie obok tamtego potwora. Wydaje mi się, że ona zniszczyła coś we mnie. Zniszczyła coś między mną, a moją drugą połówką. Nieważne z jakiego powodu, ale to, że zrobiła to dla zabawy to mimo wszystko bardzo boli.
Może byłoby lepiej gdybym gdzieś wyjechała na parę dni? Odcięła się od wszystkiego? Tylko, że nie mogę tego na razie zrobić, a nawet gdybym mogła to miałabym straszne wyrzuty sumienia w stosunku do niej.
Ciągle jest ona i ona. Kiedy w końcu pomyślę o sobie?
 
Lo

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz