Czwartek, trochę później
Mówi, że mnie kocha. Że jej zależy. Że jestem ważna.
Moi bliscy zaproponowali mi, żebym zrobiła sobie kalkulację. Pomyślała co jest bardziej opłacalne. Nie chcę tak na to patrzeć. To tak jakby łączyła nas jakaś transakcja. Mimo, że nie wszystkie związki to wypały, ja wierzę, że każdy może się udać, jeżeli tylko się wystarczająco mocno postara. Przecież wierzę w pierwszą prawdziwą miłość. Jak mogłabym wątpić w moją miłość do niej.. Ani razu nie zwątpiłam. Miałam załamania, każdy je miewa, ale to nic nie znaczy.
Zastanowię się nad tą tabelką, ale nie teraz.
Muszę się pochwalić. Mimo, że sytuacja nie jest zbyt stabilna, poprawiły się dwie rzeczy.
1. Od dwóch dni śpię w nocy, a dzisiaj nawet udało mi się zasnąć w ciągu dnia. Drzemka zajęła mi 2,5 godziny i nie wyglądam zbyt wyjściowo, ale przynajmniej kilkadziesiąt minut tego paskudnego dnia bez niej przeminęło mi bez myślenia, analizowania i płakania. Wyłączyłam się i to jest w porządku. Tak jak te spacery z psem.
2. Jedzenie zaczęło mieć jakiś smak. Dzisiaj jadłam z tatą pączka z malinami. Nie był jakiś zachwycający, ale dobrze było coś wziąć do ust po tym przypadkowym poście, którego sobie w ogóle nie zaplanowałam. Potem wmusiłam w siebie krem z brokułów. Sama go zrobiłam i był obrzydliwy. Za chwilę jeszcze jajecznica. To naprawdę jest mega wyczyn w porównaniu z ostatnimi dwoma miesiącami. Szczerze mówiąc dziwię, że jestem w stanie nie spać, płakać i się zamartwiać - skąd we mnie tyle sił skoro prawie w ogóle nie dostarczam energii mojemu organizmowi? Okey, mam jakieś zapasy. Nawet całkiem spore patrząc na moje uda. Ale to jednak dziwne, że jeszcze nie padłam.
Nie powiem, że bym tego nie chciała. Trafić powiedzmy sobie do szpitala, na kilka dni z jakiegoś błahego powodu, żeby ona wróciła choć na chwilę i się mną zajęła. Przypomniała sobie, że jestem dla niej ważna, bardziej niż ktokolwiek inny. Że w życiu liczy się coś więcej niż kasa i nie mamy już 5 lat, żeby ciągle patrzeć na swoich rodziców i trzymać ich stronę. Wydaje mi się, że jeżeli jest się w związku, mieszka się z kimś to powinno się przede wszystkim patrzeć na niego. Przecież nie będziemy całe życie ciągnąć za siebie jej rodzinę z ich wszystkimi problemami. Oni nie wezmą na swoje barki naszych, bo to nie jest ich sprawa. Trzeba się trochę odseparować. Postawić na siebie i własne życie. Czy ja mówię to niezrozumiale? Czy to się da w ogóle wytłumaczyć?
Myślałam o psychologu. W zasadzie jest to jeden z moich warunków, żebyśmy dalej wiodły życie razem. Jeżeli to wszystko ma się rozpaść, nie chcę mieć poczucia, że czegoś nie zrobiłam, że nie próbowałam i że zawiodłam. Niosę ze sobą już jeden taki bagaż i nie zniosę powtórki, ale o tym kiedy indziej, nie dzisiaj, a przynajmniej nie teraz.
Nie wiem co zrobić, żeby było łatwiej znieść rozłąkę. Nie jestem do końca pewna, że ona dotrzyma słowa, a to sprawia, że denerwuję się jeszcze bardziej. Co prawda to tylko jakieś 11 dni.. ale może to właśnie te 11 dni mniej, żeby się ogarnąć. Za chwilę znowu zaczynają się studia i po prostu nie chcę zawalić przez rozpacz i smutek. Mówię, że negatywne odczucia napędzają mnie do nauki, ale wcale nie jestem już tego taka pewna. Zwłaszcza, że nawet teraz nie potrafię się niczym zająć, a mogę robić co chcę, a nie to co muszę.
Unikam spotkań ze znajomymi, bo wydaje mi się, że to mogłoby jeszcze bardziej przekreślić naszą szansę na poprawę relacji. Poza tym będę ciągle nawijać o tym jaka jestem nieszczęśliwa, a ciągłe gadanie o niej w niczym mi przecież nie pomoże..
Chciałabym się jakoś przytłumić. Lekami czy czymś innym, ale wiem, że dopóki nie sięgnę dna, nie będę mogła nawet dalej egzystować, nie mówiąc już o życiu. Wiem, że mam się w czym zatracić i mogłabym to zrobić nawet teraz, ale w pewnym momencie przychodzi refleksja i czuję pustkę, a jej nie da się wypełnić książkami, wiedzą czy znajomymi. Nie wiem jak jest na detoksie, ale czuję się uzależniona od niej.
Z drugiej strony nie czuję się jak jej dziewczyna. Nie czuję się kochana. W zasadzie w ogóle żadna się nie czuję. Ani córką, ani siostrą, ani wnuczką, ani studentką, ani koleżanką.. Potrafię tylko myśleć o niej i o tym co było. Bać się, że niczego nie będzie i czekam na próżno.
Lo
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz