Sobota, prawie noc
Dotrwałam do wieczora w nawet dobrej kondycji. Okey, trochę łez uroniłam, ale to tylko dlatego, że dalej zagłębiam się w przeszłości i swoich domniemaniach.
Ona jutro wyjeżdża do tego przeklętego miejsca, a mimo to na razie nie panikuję. Pewnie dopiero jutro rano dotrze do mnie co się dzieje i zacznę stroić fochy. Sytuacja trochę przerasta moją cierpliwość i wszelkiego granice zrozumienia, ale co mam właściwie zrobić? Muszę to jakoś znieść, bo inaczej cały nasz związek nie będzie miał sensu.
Sączę piwko i staram się wychillować. Brzmi to nieudolnie, bo i same próby wyglądają mega nieporadnie. Mimo wszystko ważne, że się staram.
Od jutra znowu biorę się w garść i tak codziennie przez najbliższe 10 dni, choć może nawet i więcej patrząc na rozwój sytuacji. Obiecałam sobie coś, ale teraz nie jestem już pewna, że wytrzymam w tym postanowieniu, a to najgorsze co teraz mogę zrobić.
Pisała do mnie moja weterynarz z praktyk. Przez chwilę miałam wrażenie, że mnie lubi i może nawet tęskni za moją obecnością, ale to byłaby głupota straszna i muszę o tym jak najszybciej zapomnieć, zanim w to uwierzę. Wracam do Wrocławia za 10 dni, a na praktyki za 11. Czy się cieszę? Och tak, bardzo. Te praktyki to jedno z szczęśliwszych wydarzeń w moim życiu. Przynajmniej już wiem, że przynajmniej, jeżeli chodzi o moją drogę zawodową, zmierzam w dobrym kierunku.
Mam ogromnego bzika na punkcie muzyki, a tej granej przez Depeche Mode już szczególnie. W zasadzie nie ma okresu w moim życiu, w którym muzyka nie grałaby pierwszych skrzypiec. Oprócz tego teraz. Po prostu uciekam od muzyki jak najdalej mogę. Czemu? Każde dźwięki budzą we mnie ból. Muzyka towarzyszyła mi przez te wszystkie okresy kiedy byłam sama i nikt mnie nie chciał i teraz kojarzy mi się głównie z tym. Powrotami pociągiem do pustego mieszkania, gdzie jej nie ma i jeszcze długo nie będzie. W zasadzie ciągle powtarzam te same ścieżki dźwiękowe i szczerze mówiąc nie jestem w stanie już ich znieść. Do tej pory zawsze uciekałam w świat klawiszy i hipnotyzujących wokali, a teraz nie potrafię sobie znaleźć tam miejsca. To wydarzenie naprawdę warte jest zapisania. Prawdziwy ewenement.
Nie jest tak, że nie słucham kompletnie niczego. Zdarza się, że raz, góra dwa razy dziennie, posłucham czegoś naprawdę z własnej woli, ale potem wyłączam to czym prędzej i próbuję zatamować krwawienie. Śmieszne, że to co przynosiło ulgę, stało się narzędziem tortur.
Nie bardzo już wiem co robić, żeby zająć myśli. Zaczęłam czytać trzecią część trylogii, od której wcześniej nie umiałam się odkleić, ale nic to nie dało. Przeczytałam prawie sto stron i nic się nie zmieniło.
Nie tylko ja tęsknię. Mój dużuszek patrzy smutnymi oczami i wzdycha przeciągle co jakiś czas. Myślę, że czuje to samo co ja. Tylko, że jej nie można nic wytłumaczyć i ona nie ma się czym zająć. Śpi całymi dniami, a dzisiaj pierwszy raz obie dobrze się bawiłyśmy, gdy rzucałam jej patyk. Ona jest bardzo zestresowana mieszkaniem w mieście, więc był to dosłownie wyczyn, gdy biegała tak z wysoko podniesionym ogonem i aportowała. Przytula się do mnie w nocy i to daje mi trochę ulgi. Wakacje spędzone w pustym, cichym mieszkaniu nauczyły mnie doceniać czyjąś obecność. Nawet jeżeli jest to zwykły czworonóg choć dużuszek nie jest zwykłym czworonogiem. Kochamy się bardzo i wiem, że gdyby tylko mogła oddałaby mi swoje małe serduszko.
W porównaniu z niedawnymi upałami teraz zrobiło się naprawdę lodowato. Nasiliła mi się alergia i marznę szybciej niż wcześniej. Dzisiaj zjadłam naprawdę sporo, ale obudziłam się za to wcześnie rano mimo, że w ogóle nie miałam na to ochoty. Boję się, że to zapowiada powrót do problemów ze snem, ale nie chcę wykrakać. Może to jednorazowa akcja, bo nie jestem jakoś specjalnie zmęczona i mój organizm nie potrzebuje dużo odpoczynku.
Powinnam doceniać te dni spokoju. Nikt nade mną nie siedzi, mogę robić co chcę, jeść kiedy i co chcę, spać kiedy chcę, wychodzić, nie wracać.. ale problem w tym, że teraz jakoś niekoniecznie mi t potrzebne. Zawsze jest tak, że chcemy czegoś innego niż mamy. Trawa jest zawsze bardziej zielone gdzieś indziej.
Może ze mną jest tak samo? Nie potrafię docenić tego co mam i cieszyć się prostymi rzeczami, a to jest chyba gwarancją szczęścia? Czemu tak ciężko nam po prostu żyć.. ja ciągle analizuję, myślę, boję się.
Ciężko tak funkcjonować.
Lo
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz