Data jest nieistotna, ale dzisiaj jest środa
Ostatnio trochę życie mi się posypało. Muszę stawić czoło sytuacjom, które niekoniecznie tak łatwo i beztrosko da się rozwiązać. Szczerze mówiąc w ogóle nie wyobrażam sobie rozwiązania problemów w taki sposób w jaki muszę.
Jeszcze niedawno wszystko było stabilne. Niewiele się działo i zawiewało nudą, ale z drugiej strony było bezpiecznie. Czułam, że coś w moim świecie jest stałe. Wkradła się rutyna, ale od zawsze wolałam spokój od emocjonalnych sinusoid. A teraz?
Ludzie mają problemy, więc nic dziwnego, że i mnie spotykają przykre sytuacje. Zazwyczaj wszystko spada na ciebie lawiną. Albo wszystko jest dobrze albo wszystko leci w dół. Pierwszy raz spotyka mnie tak wielka przeszkoda.
Nie, nikt mi nie umarł. Nie, nie straciłam pracy. Nie, nie wpadłam. Nie, nie zostałam zgwałcona. Nie, nie jestem śmiertelnie chora. Więc co to niby za problemy, prawda?
Okazało się, że tak jak większość reprezentantów homo sapiens po prostu zapomniałam co to uczucia. Żyłam sobie spokojnie, pragmatycznie. Na wszystko patrzyłam z praktycznego punktu widzenia, ale przecież to nie o to chodzi. Nigdy o to nie chodziło.
Chcemy być kochani, ale nie potrafimy kochać. Żadne pokolenie internetów. Technika nie ma tutaj w ogóle znaczenia. Znam ludzi, którzy w życiu nie ruszyli żadnej elektroniki za wyjątkiem piekarnika i radia, a mimo to nie umieją okazywać uczuć. Pędzimy za rzeczami, które nie mają żadnego znaczenia. Odkładamy na później ludzi, którzy są dla nas ważni w imię posiadania materialnego gówna, które i tak nie ma znaczenia. Zepsuty komputer da się naprawić. A jeżeli się nie da można kupić nowy. Ale zepsutego człowieka nigdy w stu procentach się nie naprawi. A wymiana na kogoś innego? Błagam..
Żyjemy w świecie, w którym ludzie wmawiają nam, że nie można naprawdę zakochać się w pierwszej osobie, z którą się łączy swoje życie. Trzeba próbować z innymi. Poznać swoje pragnienia i otworzyć się na nowe znajomości. Co za bzdura.
Kogo nie spytam, twierdzi, że dopiero któraś z kolei miłość była prawdziwa. Jak można nieprawdziwie kochać? Jak można opuścić osobę, na której nam tak zależało?
Co to za propaganda, żeby wmawiać ludziom, że związków nie należy naprawiać. Że jak coś jest źle to trzeba znikać. Nie pasuje mi coś, więc idę, bo przecież mój partner się nie zmieni. Czemu mam się męczyć? Mam swoje życie i pragnienia. Znajdę kogoś kto będzie mi odpowiadał we wszystkim.
Moja mama kiedyś stwierdziła, że nie powinno się zmieniać wiary na taką, która nam pasuje. Przecież trzeba nad sobą pracować, nie można iść na łatwiznę. Kiedy religia sama w sobie stała się ważniejsza od miłości? Wyznań nie można zmieniać, ale ludzi, którym się oddaje własne serce można? Chyba nawet powinno się, prawda? To wstyd być tylko z jedną osobą. Nie wiesz co chcesz od życia. Tak naprawdę nie chcesz zerwać, bo przecież boisz się zostać sama.
Nie, ja w to nie wierzę.
Niektórych bawi oczekiwanie na seks do ślubu. Mnie też trochę. Przecież to takie średniowieczne. Ale to, że sama tego nie wyznaję nie znaczy, że to twierdzenie jest błędne. Moja prawda wcale nie jest prawdziwsza od czyjejś. Nie powinniśmy wyśmiewać wartości. Ja już nie chcę tego robić. Moją wartością jest wiara w miłość, pierwszą. Tą moją. Dlatego szanuję czyjeś przekonania. Jeżeli ludzie coś sobie postanawiają i idą własną drogą nie krzywdząc innych, to należy ich cenić. Większość z nas jedno mówi, drugie robi. Naprawdę garstka ma własne zdanie i podąża wyznaczonym przez siebie szlakiem.
Wierzę w moją miłość do tej jednej jedynej dla mnie osoby. A teraz zostałam skrzywdzona właśnie przez nią. Mam odpuścić? Tak, faktycznie, boli jak cholera. Prawdą jest, że takich rzeczy nie powinno się wybaczać. Nie da się, bo nigdy nie zapomnisz. To zawsze w nas zostaje i po latach tylko się nawarstwia, a psycholodzy nie uodporniają na ból. Jest bardzo ciężko i nie wiem czy będzie lepiej. Razem z moją drugą połówką liczymy na to, że się poprawi. Szczerze mówiąc w takim wymiarze jak to było do tej pory, jak miało się odbywać, nie czułam, żeby była jakakolwiek szansa na pozytywne rozwiązanie tej sytuacji. Zmierzałyśmy na dno. Tonęłyśmy, a ja nigdy nie nauczyłam się pływać.
Gdyby nie ten ruch z jej strony, pewnie moja teoria pierwszej miłości zgniłaby w czeluści mojego umysłu. Stałabym się tymi wszystkimi osobami, którym ani trochę nie wierzę. W pewnym momencie stwierdziłybyśmy jak to jest beznadziejnie, że nie da się tego naprawić i ona byłaby zmuszona to zakończyć. Cierpiałabym. Miesiącami. Potem ktoś by się pojawił i wtedy:
a. udałoby mi się zapomnieć, zatracić się w tym kimś, nigdy bym go nie kochała, bo przecież już kocham jedną osobę, ale to nie miałoby znaczenia. Egzystowałabym łudząc się, że oddychanie ma jeszcze sens.
b. udałoby mi się zapomnieć na chwilę, nic by z tego nie było, spotkałabym ją gdzieś, zaczęłybyśmy rozmawiać i wróciłybyśmy do siebie, tak jak 2,5 roku temu. Żyłabym czując, że nic nie ma większego sensu niż nabieranie powietrza w moje chore płuca.
Ale już nie muszę płakać po nocach błagając i zaklinając Wszechświat, żeby mi jej nie odbierał. Żeby nie dał jej zwątpić w nas. Żeby mnie nie zostawiała.
Pokazała mi swoje uczucie. Sama z siebie. Tego podświadomie potrzebowałam, a ona to wyczuła. A przecież mogła sobie już pójść. Znaleźć kogoś bezkonfliktowego. Dostosować mnie do siebie i olać sprawę.
Ale nie. Jedna rzecz w moim życiu zaczęła się właśnie prostować. Właśnie w tym momencie. Teraz, gdy to piszę. Wystarczy jedno światełko w tych egipskich ciemnościach, żeby dało mi nadzieję na to, że będzie dobrze. Nie idealnie, nie prosto, nie spokojnie. Ale w końcu będzie dobrze.
*
Nigdy nie byłam zwolenniczką internetowych pamiętników. Wszyscy mogą to przeczytać, wykorzystać przeciw mnie. Jestem tak łatwa do odczytania teraz. Zawsze można po latach to odkopać i mnie udupić. Ale jakoś mi to obojętne. Nie liczę na to, że ktokolwiek będzie miał ochotę tu zaglądać. To byłoby niezręczne i nieodpowiednie. Po prostu nie chcę mieć tego na swoim komputerze.
Lo
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz