20150820

Deux

Czwartek
 
Życie po raz kolejny całkiem mnie zaskoczyło. Wszystko znowu się zmieniło.
Przykrości, które miały mnie spotkać, nie pojawiły się. Nie, żebym jakoś szczególnie była z tego powodu zrozpaczona. Upiekło mi się i całe szczęście, bo nie dałabym rady przyjmować razy z dwóch stron.. Z tymże ominęła mnie kara tylko z powodu moich załzawionych oczu i bezradności jaka się w nich kryła. Uciekłam od odpowiedzialności zupełnie podświadomie. Próbowałam się wykręcić czekoladkami i kulinarnymi podbojami, ale one nie miały znaczenia. Nieszczęście na mojej twarzy stopiło cały gniew. To pierwsza taka sytuacja i do tej pory jestem w szoku.
Mimo, że jedna rzecz w moim życiu dalej pozostała niezachwiana to jednak ta ważniejsza trzyma się już tylko na jednej, niepewnej nodze. Dowód miłości już nie istnieje.. Po prostu został mi odebrany. Kolejny raz pękło mi serce i znowu mówię sobie, że tego nie przetrwam.
To nie jest tak, że jestem typem romantyczki. Daleko mi do miłosnych uniesień, sypania kwiatów i wzniosłych gestów. Nie, stąpam twardo po ziemi i nie potrafię okazywać uczuć. Nie tak jak ona by tego chciała. Wbrew temu co ona uważa, kocham całą sobą i kocham całkowicie. Nie na chwilę. Wiem, że wszyscy tak mówią. Tylko, że ja już stworzyłam dom. Właśnie z nią. Czekałam cztery lata i w końcu spełniły się moje marzenia. Ten rok wspólnego mieszkania był pełen kłótni, bólu i zawodów, ale też romantycznych gestów, uśmiechów, przyjaźni i dowodów miłości. Dotarłyśmy się. Zaczęłyśmy działać jak zgrany zespół. Stworzyłyśmy własną rodzinę. Zwłaszcza w momencie, gdy wzięłyśmy pod opiekę maluszka. Maluszek to moje małe szczęście i gdybym zakończyła życie z nią, on też by zniknął.
Chciałabym, żeby wszystko się wyjaśniło bez mojej ingerencji. Żeby los sam to uporządkował. Nigdy sobie nie wyobrażałam, że będę postawiona w takiej sytuacji. Myślałam, że może mi nie zależy, aż tak bardzo i nie będę cierpieć. Wmawiałam sobie, że nie zależy mi, aż tak bardzo. Wydawało mi się, że może dotknęłam już dna i nie będzie boleć. Widać, że nie mam wprawy w kończeniu związków.
Wszystko odbija się na moim zdrowiu. Fizycznym raczej nie, ale psychicznie czuję się kompletnie rozbita. Przestałam jeść i ciężko mi spać. Dopiero ostatnie dwa dni stały się zbawienne, bo zmęczenie już tak mnie znużyło, że nie było szansy by jakikolwiek koszmar mnie wybudził w środku nocy. W porównaniu do regularnych sześciu razy ostatnimi czasy, dzisiejsze i wczorajsze zero jest naprawdę znaczące. Mój żołądek nawet nie protestuje. Chyba rozumie mnie lepiej niż ona..
Ostatnio jedyną aktywnością, która nie wymaga ode mnie myślenia, są spacery z psem. To nie maluszek, raczej dużuszek. Dużuszek wszystkiego się boi i sama podejmuje decyzje dokąd idziemy, co robimy i jak długo jesteśmy na dworze. Wszystkie inne rzeczy zależą ode mnie i od moich decyzji.
Wszystko wyprowadza mnie z równowagi. Ciągle ktoś coś gada, krzyczy i wymaga. Ona mnie nie słucha, nie rozumie i robi co chce. Dałam jej ultimatum, ale już dzisiaj wiem, że go nie spełni i w zasadzie może powinnam to skończyć już dzisiaj? Teraz czuję, że to jest właściwe. Nie chcę być dalej nieszczęśliwa. Chcę stąd wyjść i zniknąć. Łatwiej byłoby umrzeć niż zerwać.
Nie jestem w stanie już dalej pisać.. może później.
 
Lo

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz