20151005

Dix-neuf

Poniedziałek
 
Zajęcia na uczelni powoli się rozkręcają. O dziwo początek jest bardzo pozytywny. Mili ludzie, nudne zajęcia okazują się być całkiem ciekawe. W dodatku już w sobotę spotkamy żywe zwierzęta! No szok. I chociaż najbliższe tygodnie zapowiadają się dość pracowicie to naprawdę wolę to niż te zasrane wakacje.
Jeżeli o nią chodzi no to chyba jest lepiej. Spędzamy ze sobą sporo czasu, generalnie prawie w ogóle się nie kłócimy, jest śmiesznie i miło. Dochodzi do zbliżeń, ale nienachalnych. Jest zachwycona naszą nową kuchnią i mieszkaniem tak w całości. To budujące widzieć ją szczęśliwą i przez to szczęście nie cierpieć.
Letnie demony wciąż są obecne w mojej głowie i nie wiem czy się ich do końca wyzbędę, ale mam teraz wokół siebie ludzi, starych znajomych i zupełnie nowe twarze, które pokazują mi jak wyjątkowa jestem przez to co robię. Muszę się trochę uniezależnić od niej, pomyśleć o sobie i korzystać z tego co daje mi życie. Okazuje się, że nawet z nią nawiedzają mnie te wszystkie koszmarne wizje, pomysły i ten okropny głos w głowie, który oświadcza mi, że nie jestem wystarczająco dobra, żeby ktoś mógł mnie kochać. Owszem, z nią jest łatwiej, ale niekoniecznie lepiej. Ja chyba po prostu muszę to wszystko odkryć w sobie, poukładać we własnej głowie.
Staram się panować nad zazdrością i wszystkimi złymi myślami. Tak naprawdę wszystkie próby dopiero przede mną, ale może tym razem w końcu się uda? Nie ma dla nas innego ratunku. Wiem, że ciągle będę raniona, bo ona po prostu taka jest. Jej potrzeby są czasami tak proste, że nie rozumiem jakim cudem się dogadujemy, ale to jej natura z niej wychodzi. Geny. To może trochę bolesne, ale ona jest do nich wszystkich tak strasznie podobna..
Znowu wróciłam do pisania. Czytanie sprawia mi przyjemność. Muzyka już nie boli choć unikam niektórych utworów, bo wiążą się z nimi nienajlepsze wspomnienia. Wręcz okropne.
W najbliższym czasie muszę zakończyć zaległe sprawy, spłacić długi i wyjść na prostą. Podjąć kilka trudnych decyzji. Generalnie łapią mnie te doły i trzymają w swoich długich, obleśnych palcach, ale czasami wychodzi słońce i to jest chyba pocieszające.
Zobaczymy co przyniesie jutro. Najważniejsze jest dzisiaj.
 
 
Lo

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz