20160124

Vingt-neuf

Niedziela

Czy to naprawdę ze mną jest coś nie tak?
Ostatnio bardzo mnie bolało. Koszmarnie. Tyle się zmieniło odkąd zaczęłyśmy ze sobą chodzić. Może ona po prostu taka jest. Od początku w sumie leciała na dwa fronty. Jedno mi mówiła, drugie robiła za moimi plecami. Byłyśmy już ze sobą, a ona nadal komentowała i pisała z tą laską. Potem ważniejsza była przyjaźń z panną I. niż nasz związek. Chwila spokoju, szczęście, euforia. W końcu ja zjebałam. I niby to ją tak załamało, ale nie.. przecież tak było od początku.
Później następna zaczęła kozaczyć. Tym razem panna K. I panna M., która już się szykowała, żeby zająć moje miejsce. Kolejne M. i smutek, ból, zazdrość, żal. I na koniec cios ostateczny. A teraz koleżanki. Rodzina. Kasa.
Śmieszne jak szybko miłość przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie, gdy się chce mieć nowe ciuchy i święty spokój.
Dałam się wciągnąć w ten głupi układ. Tak, rozumiem, że jej ciężko. Rozumiem jakie to uczucie być wykolejonym. Sama nie raz byłam odrzucana. Przez nią. Ale żyję. Wiem gdzie mój dom, gdzie moja rodzina.
Prawda jest taka, że byłam jej obojętna od początku i oszukiwałam się ponad trzy lata, że niby to coś cokolwiek znaczy.
Z jej strony to było tylko bzykanko, a ładne ciało to ona może sobie znaleźć wszędzie. Nie obchodzi jej moja dusza, moje zainteresowania. W ogóle nic nas na tym podłożu nie łączy. Nie obejrzy ze mną filmu, który mi się podoba. Nie przeczyta książki. Nie wyjdzie ze mną nigdzie.
Potrzebuję jej teraz, przed sesją. Bardzo. Nie była ze mną w żadną sesję. Nawet nie wróci, żeby ją ze mną świętować. Bo nie. Chuja tam załatwia, ale nie wróci. Bo mama. Rozumiem, że mama jest ważna, ale można pogodzić jedno z drugim, prawda?
Coś się wypaliło. I chyba się skończyło. Definitywnie.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz