To wszystko jest tak żałośnie śmieszne. Nie, wcale nie śmieszne. Jest żałośnie tragiczne po prostu. Okazuje się, że to co ja bym chciała nikogo nie interesuje. Nie ma też zupełnie znaczenia czy się staram czy nie. Pewne rzeczy po prostu dzieją się same, poza nami. Kończą się, zwyczajnie się kończą.
Było tak wiele sytuacji, w których TO mogło się skończyć. Może powinno było, a może nie, nie wiem. Ale czemu kończy się teraz i w taki sposób?
Jak jest? Cholernie boli. Rozwija się powoli jak rak. Cichy morderca w naszym ciele. Wypala mi dziurę w mózgu. Ciągle powracają obrazy sprzed półtora miesiąca i nie mają zamiaru zniknąć chyba nigdy. Wszystko dzieje się zupełnie poza mną i ja już nie jestem nic w stanie zrobić. Grzęźniemy w tym ciągle i ciągle i ciągle i bez przerwy, ale niechęć, smutek, zawiedzenie i beznadzieja narasta i jest coraz bardziej widoczna.
To co się teraz dzieje nie jest tak złe jak to co miało już miejsce. Tamtego okresu się chyba nie da z niczym porównać. Tak źle mam nadzieję, że już nigdy nie będzie. Problem w tym, że teraz jest niby normalnie, niby wszystko okey, ale ja czuję całą sobą, że zmierzamy do nieuchronnego końca i nie dlatego, że ktoś się pojawił albo coś się konkretnego stało. Coś się wypaliło. Nie będzie już jak wcześniej. Nie, żeby mi jakoś na tym mega zależało. Tylko, że.. przed wakacjami naprawdę było lepiej.
Kompletnie nie wiem co się stało i nie rozumiem dlaczego. Próbuję jakoś to ominąć. Już sama nie wiem czy to po prostu taki kolejny etap, do którego jeszcze nie dorosłam czy to faktycznie jest zły omen. Z doświadczenia wolę myśleć pesymistycznie niż tłumaczyć sobie coś jak idiotka, a potem się obudzić z ręką w nocniku.
Tak jest prościej, lepiej. Widzieć wszystko w czarnych barwach i cierpieć. Cierpienie samo z siebie chyba nie mija, a jeżeli już tak to na samym końcu spotyka nas coś miłego. A szczęście? Szczęście jest przecież tak skrajnie ulotne i kiedy się kończy nigdy nie pojawia się nic fajnego. Podnoszącego na duchu.. Nie! Jest po prostu czarna dziura.
Smutne jest też to, że w mojej głowie ciągle czai się nienawiść i chęć zemsty. I gdyby jeszcze utrzymywała się na stałym poziomie - to jeszcze nie jest niepokojące. Ale to narasta. Podświadomie dążę do tego, żeby wyrównać rachunki. Widzę już tyle możliwości.
Nie czuję już nawet potrzeby, żeby jeść. Wszystko mam tak strasznie w dupie. Wyżyłam się już na sobie i o dziwo nieco mi ulżyło. Upajam się tym co zrobiłam i to jest chyba chore. Nie radzę sobie ze swoimi emocjami. (WOW, Anna Maria też to przed chwilą powiedziała. FAME).
Smutek, żal i rozczarowanie są olbrzymie. Rozgoryczenie. Złość. I gdzie ja mam to ulokować? Co ja mam ze sobą zrobić?
Czuję się niepotrzebna i nie wiem czego ona chce. Wydaje mi się, że jeżeli chodzi o mnie to więcej jest tych zdań z nie chcę. Smutek x 2.
A może to jest po prostu depresja? Może ja naprawdę jestem chora..
Lo
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz