To zabawne, ale od kilku tygodni czuję się szczęśliwa. Oczywiście zawsze, gdy powiem to na głos coś zaczyna się pierniczyć, ale może nie tym razem? Takie wyznanie w piątek trzynastego to chyba kiepski pomysł. Nie wiem, nie dbam o to. Co ma się stać to się stanie. Ja i tak nie mam na nic wpływu.
Nie jest tak, że ciągle promieniuję radioaktywnym szczęściem. W ostatnim czasie zdarzyło mi się kilka poważniejszych spadków nastroju i zaczynałam znowu popadać w paranoję, ale to były krótsze incydenty niż na przykład miesiąc temu. Nie da się też uniknąć większych i mniejszych kłótni, ale to nie to samo co kiedyś.
Półtora tygodnia temu przyjechał do nas Maui i maluszek miał się z kim bawić. To był naprawdę świetny czas. Razem z nią i moimi vänner spędzamy wolne chwile pijąc i czerpiąc od życia garściami. Chociaż problemy pukają w drzwi i próbują się wedrzeć oknami jakoś znajdujemy pozytywy w całej tej sytuacji.
Biochemia męczy mnie bardziej niż rok temu. Boję się, że nie dam rady, że się nie uda. Ostatnio miałam okazję osłuchiwać lapin i to było mega przeżycie. Myślałam, że już nie potrafię cieszyć się z takich drobnych rzeczy, ale zaskoczyłam sama siebie.
Pracuję nad sobą. Wydaje mi się, że to daje rezultaty, że jest lepiej. Przyszłość wydaje mi się mało kolorowa, ale zajmę się sobą.. Muszę traktować to jako okazję do samorealizacji, a nie przeszkodę. Chociaż latwo nie będzie. Ale jeżeli się będę starać i to zapunktujee to dobrze. Jeżeli będę się starać i się spieprzy to nie przeze mnie i będę wtedy wiedziała, że zrobiłam wszystko co mogłam.
Najważniejsze to, żebym żyła w zgodzie z sobą.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz