20151114

Vingt-trois

Sobota

Zdaję sobie sprawę, że charakteryzuje mnie zbytnie przeżywanie, przejmowanie się. To moja wada od małego. Naprawdę.
Kilka godzin po moim wczorajszym wpisie zdarzyła się tragedia. Dżihadyści zmasakrowali 128 osób. Niewinnych Francuzów. Hollande zamknął granice i wprowadził stan wyjątkowy. Wojsko na ulicach, wstrzymana komunikacja miejska, relacje na żywo w tv, a na YouTube przerażające filmiki. Dziennikarz LeMonde postrzelony przy Bataclan. Ludzie zwisający z okien, ciała porozrzucane po ziemi, rzeźnia w sali koncertowej. Tydzień temu zestrzelony samolot. Pół roku temu zamach w Charlie Hebdo. I pewnie o wiele więcej innych, zatrważających wydarzeń, o których sama nie wiem czy chcę wiedzieć. Cały świat poruszony. Stajemy przez moment w miejscu, przyglądamy się temu wszystkiemu, składamy wyrazy współczucia. Internauci zaczęli się już zastanawiać czyja to wina. Ciała martwych, niewinnych ludzi jeszcze nawet nie wystygły, a na akt nienawiści odpowiadamy dokładnie tym samym.
I o co w tym wszystkim tak naprawdę chodzi? Mamy się bać. Mamy reagować tak jak oni chcą. Wszyscy wokół mówią o co chodzi, tłumaczą, analizują, kiwają głowami tak, przewidzieliśmy to. Wytykają palcem Francję, mówią o jej przewinieniach. Gdzie w tym wszystkim jakikolwiek sens? Wyłączyłam telewizor i szczerze mówiąc nie jestem w stanie odpowiedzieć na żadne pytanie. Bo ta śmierć nie miała sensu. Nikt nie jest w stanie zawinić do tego stopnia, żeby być za to zabitym. Jest XXI wiek, a my zachowujemy się jak barbarzyńcy. Dajemy się sprowadzić do takiego poziomu.
Jak mamy się zachować? Nie wiem.
Z jednej strony Syryjczycy w potrzebie. Z drugiej terroryści. Bardzo radykalna religia i ludzie, którzy nie potrafią tak naprawdę dostosować się do europejskich standardów. A najlepsze w tym wszystkim jest to, że i tak wszyscy jesteśmy marionetkami. Szmacianymi lalami.
Za każdym razem, gdy dzieje się taka tragedia nie wiem co powiedzieć. Po której stronie stanąć. Nie jestem w końcu od tego, żeby podejmować racjonalne decyzje. Nie da się. Nie w sytuacji, gdy ludzie giną. Jeden po drugim. Jakby ich życie nic nie znaczyło. Jakby byli nikim.
Chciałabym wszystkim pomóc. Chciałabym, żeby wszyscy żyli w zgodzie. Ale tak się nie da. Więc cieszę się, że to nie ja sprawuję władzę.
Je suis Paris.
 
 
Lo

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz